Figueira da Foz

Donderdag 24 mei is één van die dagen die er op een tocht als deze bijhoren: gewoon mijlen maken. Goed op tijd vertrokken uit Baiona, de ganse dag een grijze hemel, gemiezer, regen, slecht zicht, geen wind dus motoren. We komen 's avonds aan in Leixoes, nabij Porto. De volgende dag bezoeken we Porto in de regen. Het bezoek aan de Sandeman Cellars maakt de dag. Das Studium der Porto ist schwer! Onze algemene cultuur is nu bijgewerkt, we kunnen voort.
Vandaag zaterdag van Leixoes naar Figueira da Foz, een tocht van 60 mijl. Ditmaal wel zonnig, maar geen wind en een stevige oceaandeining. Zonder zeilen die de beweging van het schip dempen is het flink slingeren, pas de laatste 15 mijl worden de bewegingen van het schip wat rustiger als we de genua kunnen bijzetten.

Ik heb al iets geschreven over onze nieuwe vlag omdat de oude gerafeld was, wat niet erg beleefd is tegenover ons land. Nu iets meer over vlaggen. Guinevere voert twee vlaggen: de natievlag en de beleefdheidsvlag. Onze nationale driekleur mag gedragen worden als het schip een vlaggenbrief heeft, een soort paspoort van het schip. Je verkrijgt dit pas na een aantal administratieve formaliteiten en het betalen van een flinke som, en je hebt het nodig om je marifooninstallatie te registreren. Soit, ik heb me laten vertellen dat dit betekent dat je schip een stukje Belgische grond is, en je dus recht hebt op bijstand van het Belgisch leger als dit nodig is. We slapen dus op beide oren.
Je moet de natievlag voeren aan een vlaggenstok op het achterschip, 'van zonsopgang tot zonsondergang in vreemde wateren'. 's Nachts in een haven de vlag laten hangen is wat not done, dan vlag je volgens zeelieden voor een bepaald soort vrouwen...
De beleefdheidsvlag (land van het land dat je bezoekt)wordt gedragen onder de stuurboordzaling. We voerden dus achtereenvolgens de Nederlandse, Franse, Britse, weer Franse, Spaanse en nu Portugese vlag.